فرصت زیادی برای انتخاب نیست,
باید زندگی کرد ...
حتی در این چهاردیواری تنگ,
با دست و پاهای شکسته,
با آرزوهای فروریخته ...
باید زندگی کرد ...
حتی در این چهاردیواری تنگ,
با دست و پاهای شکسته,
با آرزوهای فروریخته ...
گذر را رازی ست,
رهگذر را آرزویی خاموش:
ماندن.
پ.ن:چند کلمه درد دل ... عجب، درد دل!!! همیشه از این کلمه متنفر بودم!!!
