تمرین نویسندگی

پیله ام

tmo — Wed, 06 Aug 2008 06:54:18 GMT

دست به پیله ام نزن
دود می شوم

پ ن: تن تاب شد
       بی تاب شد
         بر باد شد
         مر راه شد

سیب

tmo — Sun, 03 Aug 2008 04:01:18 GMT

من
زنی
با پیراهنی ریخته بر داغ کویر
تنی پاشیده
به طلوع خود
نزدیک می شوم
شبی کو
با من بیامیزد
دردی کو
در من درآویزد
کو آن وعده ی دروغ
وعده ی دندان گرفتن یکی سیب
سیب سرخ بلوغ

پ ن: من معمولا همیشه در حال ترانه گفتنم، ترانه هایی زیر لب. ترانه هایی برای نشنیدن که همان دم که گفته میشود از یاد میرود. آنقدر ساده و خودمانی که تردید دارم بشود به آنها به صورت یک اثر ادبی(اعتراف میکنم: اول گفتم اثر ابدی! خدا بیامرزدت فروید) نگاه کرد اما از این یکی نتوانم گذشت. پس مینویسم اما کسی نخواند.

از این شب خیسه های سرد و مهجور
از این درریختن در تابش رود
از این دلسوزه یکریز باران
از این درد و از این درد و از این سوز
مرا بردار بردار آفتابم
مرا برگیر ای ماه شب آشوب

کارت عروسی

tmo — Sat, 02 Aug 2008 16:54:18 GMT

آی عروس گندمزاران باران
هزار غنچه بر لب
هزار قاصدک در چشم
حلقه ی گرم دستانت
آشیانه ی مهر
بیامیز مرا با آب و آفتاب و آتش و عشق

پ ن: به مبارکی و میمنت چند روز دیگر عروسی است، بهتر است بگویم دامادی چون من از طریق دوست جانم به داماد نزدیکترم تا عروس. در واقع آقا داماد برادر دوست عزیزم زهرا است. به همین مناسبت زهرا جانم سفارش دادند برای کارت عروسیشان، ببخشید دامادیشان شعری بسرایم( این زهرا جان کلا ما را تحویل میگیرند). انشاالله بزودی زود برای کارت عروسی خودت (خطاب به زهرا جان، بقیه ذوقزده نشوند) شعری بسرایم ننه جان(میدانم الان ذوقمرگ شدی، نیشت را ببند. دختر باید سنگین باشد.)

پ ن: من کلا کار سفارشی میکنما، خجالت نکشین، اگه حمام زایمانی، عقدی، تولدی، عزایی، کلا هر بشکن بشکن یا درد وبلایی داشتین بگین من دوسوته براتون شعر بسرایم. پول هم نمیگیرم. خیالتون تخت. هرچند آدم باید خودش معرفت داشته باشه (با تو نیستم زهرا جانا، شیرینی نمی خواما)

پ ن: آی ایهاالناس بدو بدو حرااااجه! این دیوانه ما قصد مردن کرده البته مثل تموم بندگان کم اشتهای بیچاره خدا تاکید نموده اند بعد از صد و بیست سال(دیوانه هم دیوانه های قدیم)، ما هم بنابر مرام رفاقت و اینجور خزعبلات(نه محض خاطر حلوای مرده) دری فشاندیم بر این کهنه خاک باشد که سنگ قبرشان مزین شود به کلام پاک(لری اش اینست که رودست نداشته باشد پیش سایر مردگان). در ضمن یادآور میگردد اشعار مکرمه ی شریفه بر وزن "آی" سروده میشود. اصرار نفرمایید به ای(ey) هم تغییر داده نخواهد شد مگر به شرطها و شروطها(که میدانید منظورم چیست اگر همچنان کمی رگ ایرانی در چهارستون بدنتان داشته باشید)

آی مرد انتظار
مرگ پیله می کند به دور تاک
دور از خیال خاک
خیز خواب را
آن دو چشمه سار را
باد مویه می کند
داد می دهد درآ

باد

tmo — Thu, 31 Jul 2008 14:05:18 GMT

من باد بودم
زمین گل مرا این گوشه انداخت
من باد بودم
تندبادی پی پیچیدن بر بالای ابرها
آشوب آفتاب
زمین حصاری ساخت
مرا به ماندن خواند
من ماندم
جا ماندم
های های م را
های و هوی م را بلعیدم
میان رنج و خون
دیوار و دیوار و دیوار
ترانه ی باد را آفریدم
غریدم
من باد بودم

پ ن: ای زمستان باستانی
پرنده هایی که به جستجوی دانه رفتند
ناگهان برف شدند
"کوازیمودو"

پ ن: یک شعر زیبا از وبلاگ "اندوه زن زیستن" با عنوان خدانگهدار. مطمئنم خوشتون میاد.

پ ن: و اشعار زیبای محمد پوردامغانی در وبلاگ بهانه. شاگردیشان را باید کرد.

دو چشم خاموش

tmo — Wed, 30 Jul 2008 10:26:18 GMT

دو چشم شوخ
خیره به بالایم
آغوشم
تا تماشای فراموشی ام
می گذرد
دو چشم خاموش
در من در می گیرد

پ ن: "گفت راوی: ماه خلوت بود اما دشت می تابید
نه خدایا ماه می تابید اما دشت خلوت بود" از "م.امید"

tmo — Sat, 26 Jul 2008 13:32:18 GMT

سنگین از خواب
آبستن باد
تابستان
می تفت
به پهنای آفتاب
هم پای تابستان
من از پاییز می گذشتم
پا به پای تک برگهای خشک
پا کشان
بر خاک می شکستم

***

سنگین از خواب
آبستن باد
تابستان
خود را پهن می کرد
به پهنای آفتاب
هم پای تابستان
من از پاییز می گذشتم
پا به پای تک برگهای خشک
پریشان
بر خاک می نشستم

پ.ن: نمی دونم "می تفت" فعل درستیه یا نه! هم اینکه فکر می کنم دو بار استفاده از تابستان در این شعر کوتاه زیاد جالب نیست، اما کاریش هم نمی تونم بکنم!

پ.ن۲: دوست شاعرم نظر دادند که شعر را تغییر نمی دادی، بهتر بود. چشم. هر چی شما بفرمایید. دوتایش را می نویسم که بقول معروف نه سیخ بسوزد نه کباب!

tmo — Fri, 18 Jul 2008 09:14:18 GMT

۱)

ماهی آب را
می جست
من باران را
سر می کشم
بالا، بالا
دریا در من قرار می گیرد

۲)

باران
به آب می دهد
پریشانی هایت را
زمین موج بر می دارد
مشت مشت
می بلعم رازهایت را

۳)

سوسوی نگاهت
سوزان
گر می گیرد سنگ
خلسه ی آغوشت
تنگ
نمه ای باران
اگر

پ.ن: دوست خوبم "م.نهانی" از وبلاگ "بارانی ترین لحظه ها" چند وقتیست از باران می گوید. باران را تکرار می کند. هوا بارانی می شود. آدم هوایی می شود. ناچار از باران می نویسد ...

نرگس

tmo — Wed, 16 Jul 2008 19:38:18 GMT

دستهاش را میگذارد روی چشمهام. نگاهم را می بندد. ستاره ها تاریک میشوند. مچ دستش را میگیرم. به کف دست خیره میشوم. خطوط عمیق و پر پیچ و تاب آن را بلند میخوانم:"یه سفر طولانی. آدمای جدید. دوستای جدید. این دو تا خط مرگو ببین شاید معنیش اینه دوبار میمیری". حوصله ام سر میرود. این هم تکراریست. نرگس است. به عادت همیشه بازوش را میکشم به طرف خودم. کمرش را میگیرم و روی زانوهام مینشانم. زود پشیمان میشوم. می خندد. می گویم:"فکر کردم خوابیدی". جواب نمیدهد. میگوید: " این ستاره های ولگرد" و گرد آخر آن را میکشد. سرم را تکان میدهم. آرزو میکنم کاش به خوبی تمام شود. بلند میشوم و پشت بام را چند بار دور می زنم. چند قدم عقب تر دنبالم می آید. آهنگ قدیمی ای را زمزمه میکند. گاهی هم آخر بیتی را میکشد و صداش را بلند میکند. میگویم:"نرگس" و مکث میکنم. ادامه میدهم:"نرگس داشتم به تو فکر میکردم که یهو پیدات شد". قدمهایش را تند میکند و دست می اندازد دور کمرم. مضطرب میشوم. میخواهم دستش را کنار بزنم اما حرکتی نمیکنم. با دکمه هام بازی میکند. منتظرم چیزی بگوید اما هنوز دارد همان حمیرای قدیمی میخواند. سرش را تکیه میدهد به بازوم و پهلوم را نوازش میکند. احساس خفگی میکنم. تقریبا داد میکشم:"ببین نرگس". هنوز حمیرا می خواند. همیشه خیلی دیر متوجه چیزی میشود. میگویم:"میشه بس کنی. دارم باهات حرف میزنم". نزدیک یک دقیقه طول میدهد تا دست از خواندن بردارد. وقتی هم که صداش کاملا قطع میشود، فکر میکنم هنوز در دلش مشغول خواندن است. میگویم:"نرگس" و ترس برم میدارد. بازوم را که در بازوش حلقه شده، بیرون میکشم و یک قدم از او فاصله میگیرم. روبروش می ایستم. احساس بدی دارم. اگر اینطور روبروش بایستم مجبورم به چشمهاش نگاه کنم. فکر نمیکردم اینقدر سخت باشد. راه می افتم و دوباره پشت بام را بالا و پایین میکنم. حرکت نمیکند. کمی همان جا می ایستد و بعد روی صندلی کنار نرده های بام مینشیند. پا روی پا می اندازد. از پشت نگاهش میکنم. پیراهن گشاد سفیدش را پوشیده و دست انداخته میان موهای بلند و لختش، با آنها بازی میکند. دستم را مشت میکنم. به سویش میروم و چند قدم آنطرف تر می ایستم و سنگینی بدنم را به روی نرده های بام می اندازم. حالا نگاه هر دومان به جلو، به خیابان و خانه های روبروست. بی مقدمه میگویم:"نرگس فکر میکنم تو هم به این نتیجه رسیدی که این رابطه تموم شده". میدانم باید بی وقفه و بدون لحظه ای تردید جلو بروم. تصمیمم را گرفته ام. "بهتره دیگه بی خیالش بشیم". نمی دانم ایده آل کلمه مناسبی است یا نه، اما کلمه دیگری پیدا نمیکنم."این رابطه دیگه برای من ایده آل نیست. بهتره تمومش کنیم." چیز دیگری به ذهنم نمی آید. همه حرف هایی را که این چند وقت در ذهنم مرور می کردم، از یاد برده ام. فقط دلم میخواهد بدون چون و چرا حرفم را قبول کند و بار و بندیلش را جمع کند و برود، همین امشب. نمی خواهم از سوال و جواب یا گریه و زاری های معمول اینجور مواقع چیزی بشنوم. نرگس حرفی نمی زند. نمیدانم معنای سکوتش چیست. نمیخواهم هم بپرسم که مبادا حرفی راه بیندازد. میگویم:"ما رابطه خوبی با هم داشتیم. نمیخوام با ناراحتی از هم جدا بشیم." هنوز ساکت است. میگویم:"شاید دوباره یه روز پیش هم برگشتیم اما حالا نه". نه را محکم و با تاکید به زبان میآورم. سکوتش عصبانی ام کرده. نمیدانم دیگر باید چه کار کنم. سعی میکنم خیلی طبیعی رفتار کنم. برمیگردم و دستم را که احساس میکنم کرخت شده، روی شانه اش می گذارم و کمی فشار میدهم. به سرعت به سمت در پشت بام راه می افتم و پله ها را دوتا یکی پایین می روم و وارد اتاق میشوم. روی تخت ولو میشوم. دستم را که همین دو دقیقه پیش بر شانه اش گذاشته بودم، مشت میکنم و محکم فشار میدهم. تردید دارم نکند زیاد شانه اش را فشار داده باشم. نباید این کار را میکردم. ملافه را روی صورتم میکشم و خودم را به خواب میزنم. میترسم پایین بیاید و سر و صدا راه اندازد. صدای پایین آمدنش از پله ها را میشنوم. در اتاق را باز میکند و کمی معطل می ایستد. داخل میشود و چراغ را خاموش میکند. مشتم را بیشتر فشار میدهم. ناخنهایم در گوشت دستم فرو میرود. صدای خش خش لباسش را میشنوم. حدس میزنم دارد لباسهاش را جمع میکنم. تردید دارم. احساس میکنم بالای سرم ایستاده است. صدای نفس هاش را میشنوم. ملافه از رویم کنار میرود و دست و پای سردش را احساس میکنم که برای خود در تخت جا باز میکند. ناچار کمی جابه جا میشوم. به پهلو کنارم دراز میکشد و خودش را به سینه ام میچسباند. موهای خنکش در صورتم میرود. مراقبم تکان نخورم. سعی میکنم نفسهایم را مثل موقع خواب آرام و شمرده تنظیم کنم. بدنم سفت شده است. بعد از مدتی که نمیدانم کوتاه است یا طولانی، متوجه دستش میشوم که دنبال دستم میگردد. دستم را که از شدت فشار خشک شده، در دست میگیرد. انگشتانم را یکی یکی باز می کند و کف دستم را به روی صورتش میگذارد. مژه هاش کف دستم را قلقلک میدهد. گرمای نفسهاش کم کم دستم را نرم میکند. نرمی لبهاش را حس میکنم. گیجم. فکر میکنم چقدر همه چیز غیرمنتظره پیش رفته است. نمیدانم باید چکار کنم. در وضعیت بدی گیر افتاده ام. میترسم اگر حرکتی کنم، اوضاع خرابتر از اینی که هست، شود. فکر میکنم بهتر است صبر کنم ببینم چه میشود. این دختر از همان اول هم گیج بود. همیشه دیر متوجه چیزی میشد. قبل ترها این گیج بازیهاش زیبا و منحصربفرد بود. طوری او را از بقیه متفاوت میکرد. سبک سرانه لباس های گشاد و عجیب غریب می پوشید. نارنجی را با قرمز ست میکرد و بنفش را با صورتی. ته سیگار را می جوید و همیشه در حال زمزمه کردن چیزی بود. خیلی زود به سادگیش پی بردم. لازم نبود برای بدست آوردنش تلاش زیادی کرد. همین او را خواستنی میکرد. سادگیش او را از آنچه بود، زیباتر نشان می داد. اوایل فقط نگاهش میکردم، شکلی که میخندید، شعرهای من در آوردی که زیر لب زمزمه میکرد، بازی کردنش با انگشتهام. بعد تر به سادگی حضورش را فراموش میکردم. حواسم که به جا می آمد میدیدم مدتهاست جلوم نشسته بی آنکه چیزی احساس کرده باشم. از گربه خانگی هم بی صداتر بود. آخرها همین حضور و غیاب های ناگهانی اش که کاملا بستگی به من داشت، آزارم میداد. بود و نبود. در خلوت ترین لحظه تنهایی ام، ناگهان سروکله اش پیدا میشد. جزئی از خودم شده بود. مرزی دیگر بین من و او نبود. فقط من بودم و من. گاهی شک میکردم نکند فقط او هست و او. چشمهام گرم میشود. کف دستم از گرمی نفس هاش عرق کرده. چشمهام را می بندم و نفس عمیقی میکشم. میان خواب و بیداری فکر میکنم فردا باید جدی تر رفتار کنم. آخرین تصویری که از ذهنم میگذرد، موهاش است که بر زمینه ی سفید ملافه تکان میخورد و کم کم همه چیز تاریک میشود. چشمهام را که باز میکنم، درد میگیرد. ظهر شده. از جام می پرم. نرگس. میترسم صداش کنم، نکند جوابم دهد. بلند میشوم و دور اتاق میچرخم. وسایلش هنوز در گوشه و کنار اتاق افتاده. روسری ترکمن آبی تیره اش. صندل لاانگشتی قرمزش. مانتوی چند رنگش. پیراهن سفید گشادی که دیشب پوشیده بود. همه را جمع می کنم و وسط اتاق می اندازم. هنوز جرات نمی کنم صداش کنم. حتم دارم صدام را بشنود، از جایی همین دور و برها آفتابی میشود. آشپزخانه و حمام و توالت و اتاقهای دیگر و پشت بام و زیرزمین و حیاط و چند کوچه آنورتر را دنبالش میگردم. پیداش نیست. دستم را مشت کرده ام و محکم فشار میدهم. هر آن منتظرم سر برسد. احساس می کنم همین جاست. نیست اما هست. گوشهام را تیز میکنم شاید صدای زمزمه هاش را بشنوم. خبری نیست. مشتم را که از شدت فشار بی حس شده، باز میکنم. روی صورتم میگذارم. نیمه بالای صورتم را میپوشاند. صداش میکنم:"نرگس". احساس میکنم پشت سرم ایستاده است. الان است که کمرم را بگیرد، دوباره شروع کند به خواندن. چشمهام را فشار میدهم. آهسته تکرار میکنم:"نرگس".

پ.ن: بداهه ای دیگر ...

tmo — Fri, 11 Jul 2008 08:34:18 GMT

دروازه باز
زمین به زاری
غبار به بازی
رهگذر به تاخت می گذشت

میان زمین و آسمان
دروازه ی قدیمی
فرو می ریخت
رهگذر آسان می گذشت

غبار با ناز
دروازه با باد
رازی می نواخت
رهگذر از آغاز می گذشت

پ.ن: غبار باید موجود خوشبختی باشد، البته اگر ایراد نگیرید مگر خوشبختی هم وجود دارد! فرض محال که محال نیست عزیزان من!

tmo — Sat, 05 Jul 2008 18:28:18 GMT

پر باز می کنم
دایره ی پنجره را باز می کنم
پنجره بسته ست
در بسته ست
دایره را دار می کنم
پر باز می کنم

پ.ن: "ما همگان تنها بر گرده ی زمین/ به نوری از خورشید وابسته ایم/ و ناگهان غروب می شود" از شاعر ایتالیایی "کوازیمودو"